در جستجوی ناکجاآباد

دل‌نوشته‌های یک برنامه‌نویس


کجایی پسرک؟ قرار بود تو آسمونا باشی

 از زمانی که یادم میاد قرار بود خیلی چیزا رو با رویاهام تغییر بدم ولی فقط، این من بودم که تغییر میکردم سقف آرزوها کوتاه نمی‌شد بلکه عوض می‌شد. نه که چیز بدی باشه اتفاقا الان فکر میکنم مسیر واقعی‌م رو پیدا کردم.

چطور انقدر اطمینان دارم که تو مسیر درست قدم برمیدارم؟ با پرسیدن یه سوال: آیا حاضری بقیه‌ی عمرت رو به انجام دادن این کار بگذرونی؟

پیدا کردن جوابش، ساده نبود، سریع نبود، آسون هم نبود ولی واقعی بود.

شاید بهتر باشه اسم وبلاگ رو عوض کنم ولی نمیخوام اینکارو بکنم چون بهم نشون میده چه راه طولانی‌ای رو طی کردم و احتمالن چقدر دیگه راه باقی مونده.

مسیر جدیدم احتمالا پر از پیچ و خم باشه

کدوم جاده‌ای پیچ و خم نداره؟ اصلا کی قرارداد بسته که همه جاده ها قراره صاف باشن؟ 

همیشه این دغدغه رو داشتم که یه موقع انرژیم رو صرف چیز اشتباهی نکنم و یه دفعه به خودم بیام و ببینم عمرم الکی از دست رفته.

امروز که این متن رو می‌نویسم نسبت به متن قبلی که خیلی وقت پیش نوشتم، حداقل ۳-۲ تا کتاب خوندم، ایده هامو نوشتم، به فکر خلاقیتم و منطقم بودم و نسبت به پارسال یه کم بهتر شدم. البته هیچ کدوم از این کارها رو روی برنامه‌ریزی و برای هدف خاصی انجام ندادم ولی حالا که راهم رو پیدا کردم حاضرم بخاطرش کوه هم جابجا کنم.

تصمیمات مهمی گرفتم و اگه خبری که منتظرشم، برسه؛ اهداف و تلاش هام مهارنشدنی خواهند شد اغراق نمیکنم. توی دبیرستان دوستی داشتم که از همون موقع هدفش مشخص بود میدونست میخواد چه رشته‌ای کدوم دانشگاه درس بخونه و حتی فراتر از اون میدونست قراره بعدا چه کاره بشه و هنوزم محکم و ثابت‌قدم داره ادامه میده. میخوام بگم آدم وقتی دقیقا بدونه چی میخواد و براش تلاش کنه کمتر مانعی میتونه متوقفش کنه.

پ.ن : جالبه که چه علاقه‌ی مضحکی به وبلاگ نوشتن دارم، فکر کنم از دوران راهنمایی که با وبلاگنویسی آشنا شدم شروع شد و تا الان باهام باقی مونده و البته که اینجا نوشتن حس خاص خودشو داره و آرامشی که شبکه های اجتماعی ندارن. شبکه های اجتماعی برای آدم سم به حساب میان. مفهوم لایک همه‌چیز رو خراب کرده. ارزش چیزی که پست کردی رو خوب میدونی ولی تا لایک نگیره راضی نمیشی. معلومه که همه مثل خودت ارزشش رو درک نمیکنن بخاطر همین باید شجاعت داشته باشی و یه ایده‌ی بزرگ رو تو دنیای واقعی نمایش بدی اونوقت مردم باهات همراه میشن و بر اساس لایک بقیه قضاوتت نمیکنن. ( طولانی تر از این بود که بهش بگم پی‌نوشت ولی چون ربطی به مطلب اصلی نداشت مجبور بودم )

ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
تجدید کد امنیتی